Düşer Güneş gökten ufkun çizgisine
Alır götürür ışığını da beraberinde
Ve akşam çöker sensizliğin şehrine.
Havada hafiften bir melankoli kokusu
Kimi kalpleri sarar sevgiliye veda korkusu
Bazen de boşa geçmiş bir ömrün sorgusu…
Bir keskin rüzgar esintisi çarpar kulağa inceden
Esir kalplerin kalmamıştır beklentisi geceden
Hüzündür hep şairin ağzından dökülen her heceden.
Yine kaderin tecellisidir tam da olması gereken
Oradadır bile bile boş bir ümitle yine bekleyen
Dönmüş müdür hiç acaba o ümitsizce beklenen?
Eyüp Ocak
