Uyarı: Bu yazı kan, ter, gözyaşı ve bolca pul içerir.
Her insanın isminin bir hikayesi vardır. En kötüsü, büyük büyük ninenin ya da hacı dedenin ismini verirler. O da bir hikayedir sonuçta. “Dansöz” Buse’nin de bir hikayesi var…
Artık isminin hakkını vermek isteyen oynak bir kadının günlüğüne ağlayarak yazdığı şeylere devam…
İçindeki sönmek bilmeyen ateşe yıllardır meydan okumuş ama şimdi her şeyi yakmaya yemin etmiş bir kadın… “Kendim” olacağım diye gözü dönmüş… Özgürlüğüne susamış… “Yürek yemiş sanki mübarek” diyeceğiniz kadar cesur olmak isteyen… Bu yolculukta “ateş”ini ne kadar sevdiğini fark eden ama “yakarım Roma’yı da yakarım” gibi iddialı laflardan uzak durmak isteyen… İşte onun günlüğüne ağlayarak yazdığı şeyler…
