Şairin bahsettiği günlerden bir gün. 6 Aralık 2025. Yarın doğum günüm, yaş 32. Sabah erkenden kalkıp spora gitmem gerekirken; güneşli bir Aralık ayında gitmem gereken yerden vazgeçmiş, öylece yürüyorum sokaklarda.
Sırtımda çantam, elimde ince montum, elimde telefon. İnce mont bile sıcak geliyor; sırta almaya. Hava çok güzel. Tam yazmalık, tam düşünmelik, tam boşvermişlik… Kapalı günlerin karamsar boşvermişliklerinden değil üstelik; canlı, faydalı.
Sağdan soldan arabalar vızır vızır, her taraf bina beton. Ah, şimdi bir deniz kenarında yeşillikler içinde olmak vardı. Ama olsun, bu beton ormanı da güzel bugün.
Her gün oflaya puflaya geçtiğin sokaklar bugün bir başka. İnsanlar da daha mutlu gibi. Onların mutluluğu beni de daha mutlu ediyor.
Bir yere varmalıyım ama nereye? Hayatta da böyleyim. Bir yere gidiyorum ama nereye? Yarın 7 Aralık, doğum günüm. Hâlâ rotasız, hâlâ belirsiz.
Özgür Çiçek
