Az önce şans kurabiyesinden “Sınırlarının yeteneklerini gölgelemesine izin verme.” cümlesi çıktı. Halk Eğitim’den resim öğretmenimiz de “Her insan da doğuştan yüzde elli kabiliyetli doğar. Geliştirip geliştirmemesine bağlı olarak ya sıfır olur ya da yüzde yüz olur.” der. Hâl böyle olunca bir anda ben gölgelediklerimi düşünmeye başladım.
Meselâ bilişime meraklı olan ben zamansızlığı bahane ederek öğrenme heyecanımı öteledim. Bizim zamanımızda LGS olan sınav için resim yapmaktan vazgeçip 36 yaşımda resme geri dönmeye çalışmam da bir gölgeleme aslında; yazmayı çok severken, aklımdaki konulara sonra demem ve onları kapatmam gibi..
Bugün, yarın başlayacak olan güncelleme nedeniyle UYAP ve diğer uygulamalara ulaşılmıyor. Benim sınırım bugün için UYAP oldu ve fakat zaten UYAP da çalışmıyor diyerek önümdeki dosyaya ait notları bilgisayara aktarmamam ise gölgelemem. Ne kadar ilginç değil mi? Bir şans kurabiyesinin yarattığı farkındalık ne kadar büyük aslında. Kim bilir her gün dış etmenlerden dolayı kaç öncelikle alakalı yer değiştirme yapıyoruz, kaçına sahip çıkıp kaçını öteliyoruz. Şu anda önümde 600 sayfalık bir klasörü yaklaşık 50er sayfalık 4 dosya açık. Beynim onlarla dolu ve ben zaten sistem yok diyerek onları beynimde kalmaya yönlendiriyorum ve haliyle de kendime eziyet ediyorum.
Ve şansı tekrar okuduğumda ise sınırların ne kadarının bize ait olduğunu düşünmeye başladım. Ben yapamam ile başlayan cümlelerin kaç tanesi dış etkenler olmadan var oldu, kaç tanesi yeteneksiz veya bilgisiz olduğumuza dair bize öğretilen bir sarmalda doğdu. Oysaki ne bu sarmal ne de soruların cevapları bir önem ihtiva etmiyordu. Önemli olan tek şey başkaları tarafından çocukluğumuzdan bu yana yaratılan sınırları nasıl genişleteceğimizi veya yok edeceğimiz idi. İşte ben de tam olarak 600 sayfalık dosyayı önüme aldım ve notlarımı 4de ofisten çıkana kadar aktarma işlemini bitireceğim.
Not: Kurabiyeden çıkan şansımı da duvara yapıştırdım, belki yine bu şansa ihtiyacım olur. 18/12/2025
Selcen BAYÜN
